Moment In Time : Chapter 14 Dawn

posted on 02 Nov 2013 21:51 by hidaeooe in Fiction directory Fiction, Entertainment

-         14-

Dawn

[Liam]

                ใช้เวลาสักพักใหญ่ๆพวกเราถึงออกมาจากบริเวณหน้าบ้านลีอาได้ เซนบอกให้ไนออลกลับมาที่คอนโดกับผม โดยก่อนหน้านั้นผมแวะไปเอาชุดของไนออลที่บ้านของเขามา ไนออลไม่ยอมบอกว่าชุดนั่นคืออะไร ตลอดเวลาที่ผมขับรถ ไนออลจะกุมมือของผมเอาไว้ ผมไม่ได้เป็นคนเอื้อมมือไปจับนะ เขาจับมือของผมเอง เขาปลอบใจผมได้โดยที่ไม่ต้องพูดอะไรเลย ไนออลก็ยังคงเป็นไนออล เขายังเป็นคนที่อบอุ่น น่ารักและใส่ใจคนรอบข้างเสมอ คิดไปคิดมาแล้ว ผมไม่รู้ว่าถ้าเขาเป็นแฟนผมมันจะเป็นเรื่องดีมั้ย เหตุการณ์ในช่วงไม่กี่วัน ทำให้ผมเปลี่ยนไปหลายอย่าง ผมรู้สึกว่าใจผมไม่มั่นคงเอามากๆ และนั่นคงไม่ใช่สิ่งที่ดีแน่ๆในเรื่องของความสัมพันธ์ ไนออลดีเกินไปที่จะต้องมาเจ็บปวดเพราะคนอย่างผม

                ไม่นานนักเราก็มาถึงคอนโดของผม ไนออลจูงมือผมขึ้นห้อง แรงบีบจากมือของเขาทำให้ผมรู้สึกดี ใจผมเต้นอย่างควบคุมไม่ได้ มันเต้นแบบมีความสุข ไม่ใช่แบบโครมครามอะไรขนาดนั้น แต่มันก็ยังรู้สึกดีๆอยู่ ทันทีที่เข้าห้องไป ผมทิ้งตัวลงบนโซฟา ผมเอามือปิดหน้าเอาไว้ ห้ามน้ำตาตัวเองไว้ไม่ให้ไหล แต่เหมือนว่ามันจะไม่ได้ผล ผมรู้สึกที่น้ำอุ่นๆที่ไหลลงบนแก้มของผม ไนออลนั่งลงข้างๆผมและกอดผมไว้ เราไม่ได้พูดอะไรกัน ผมกอดเข้าไว้ ปล่อยให้น้ำตาไหลไป จนในที่สุดมันก็หยุดไหล ผมไม่ได้ทำใจได้ แต่ผมรู้สึกว่าไม่มีน้ำตาให้ไหลแล้วมากกว่า

                ผมพยายามพาตัวเองไปอาบน้ำ ผมประคองตัวเองไปจนถึงห้องน้ำจนได้ บางครั้งเวลาผมอาบน้ำ ผมก็จะตัดสินใจอะไรบางอย่างไปด้วย แต่ตอนนี้หัวผมมันโล่งไปหมด มันว่างเปล่าจริงๆ ผมเปลี่ยนชุดเป็นแบทแมน ผมรู้สึกโอเคขึ้นแล้ว เดินออกมาจากห้องผมเห็นไนออลแต่งชุดเป็นเอลฟ์แล้วเรียบร้อย เขาใส่ชุดสีเขียวกางเกงขาสั้นพองๆ เสื้อสีเขียว มีกระดุมสีทองอยู่ตรงกลาง เป็นอะไรที่ดูไอริชมากๆ

“น่ารักจัง” ผมบอก

“ขอบคุณนะ ^_^” ไนออลตอบ พลางจัดเสื้อผ้าไป ตรงคอของเขายังดูแปลกๆอยู่ ผมเดินไปยืนตรงหน้าเขาและจัดคอเสื้อให้ เขามองหน้าผม ผมยิ้มให้ไนออลบางๆ เขายิ้มตอบผม ผมจัดให้คอเสื้อเขาเข้ารูป ผมมองที่คอของเขา คอขาวๆนั่น ผมอยากจะ…….

บ้าจริง ! ผมปล่อยให้ความคิดแบบนี้วิ่งอยู่ในหัวผมได้ยังไงกัน เขาดีเกินไปที่จะเป็นของผม ขณะที่ผมกำลังคิดอยู่ไนออลก็ขยับเข้ามาใกล้ผม เขายืดตัวขึ้นและจูบผมเบาๆ ปากนิ่มๆของเขาสัมผัสกับริมฝีปากของผม ถึงมันจะเป็นแค่เพียงไม่กี่วินาที แต่ผมก็รับรู้ถึงความหวานและอ่อนโยนจากเขาได้

“ขอโทษนะ แต่ฉันคิดว่ามันอาจจะทำให้นายดีขึ้นได้” ไนออลบอก

“ขอบคุณนะ ^^” ผมตอบและดึงเขาเข้ามากอด “ขอบคุณจริงๆ”

“ไม่เป็นไร ไม่เป็นไรจริงๆ”

 

                ตอนนี้ที่โรงเรียนคนยังมากันไม่เยอะ แต่เพราะพวกเราเป็นเพื่อนกับประธานนักเรียน เราเลยต้องกลายมาเป็นสภานักเรียนอย่างช่วยไม่ได้ อีกทั้งพวกเรายังเป็นคนเส้นสายเยอะ ผมรู้จักคนเยอะเกือบทั้งโรงเรียนเลยมั้ง ไนออลรู้จักร้านอาหาร แฮร์รี่รู้จักกับผู้ใหญ่ในวงการการเมือง เซนรู้จักกับนักธุรกิจ ลูอิสรู้จักกับคุณครูทั้งโรงเรียน เวลาพวกเราจะทำอะไรก็มักจะขอแรงผู้คนในด้านต่างๆ จัดงานฮัลโลวีนครั้งนี้ก็เช่นกัน ไนออลรู้จักร้านขนมที่สามารถครีเอทขนมออกมาในรูปแบบต่างๆได้ เซนรู้จักกับคนที่ทำงานด้านจัดงานอีเวนท์งานเลยออกมาเสร็จอย่างรวดเร็วและราคาไม่แพง ลูอิสกับแฮร์รี่พูดจาหว่านล้อมให้อาจารย์ใหญ่ยอมจัดงานในแบบที่เขาต้องการ ส่วนผมมีหน้าที่ประชาสัมพันธ์อย่างเดียว ต่อให้ผมไม่ประชาสัมพันธ์คนก็มางานกันเยอะอยู่แล้ว

                หน้าที่ของพวกเราแค่เดินเช็คความเรียบร้อยเฉยๆ ทีมออแกร์ไนซ์ที่เซนจ้างมาเนรมิตให้โรงยิมกลายเป็นป่าผีสิงไปเลย ทันทีที่ผมเดินเข้ามาในโรงยิม สิ่งแรกที่ผมเห็นคือต้นไม้ใหญ่ๆสองต้นที่ดูแล้วน่าขนลุกสุดๆตั้งตระหง่านอยู่ ทีมงานจัดให้ทางเดินไปสู่ด้านในวกวนไปมาราวกับว่าถ้าเดินไม่ดีเราจะหลงทางเอาได้ ระหว่างทางจะมีแผ่นกระดาษที่เป็นรูปวาดของเด็กๆติดเอาไว้ แต่ล่ะรูปก็จะมีความน่าขนลุกแฝงเอาไว้ พอเข้าไปสู่ตรงกลางบริเวณหน้าเวที ลานหน้าเวทีเป็นดินสีดำสนิท ส่วนตัวเวทีนั้นมีต้นไม้พันเกี่ยวเต็มไปหมด บรรยากาศน่าขนลุกสุดๆ ผมว่าปีนี้น่ากลัวกว่าทุกปีเลย เพราะเราสร้างบรรยากาศแทนที่จะเอาหุ่นผีหลอกๆมาวางเอาไว้แทน

ลูอิสยืนเดินดูงานอย่างภาคภูมิใจ เพราะธีมนี้เขาคิดเองล้วนๆ

“เป็นไงบ้างพอใจป่ะ” ผมเดินไปถามเขา

“ยิ่งกว่าพอใจอีก คือมันสุดยอดมากๆ”

“นายไปได้อเดียพวกนี้มาจากไหน ฉันรู้สึกว่ามันคุ้นๆยังไงไม่รู้”

“เอามาจากเกม Slemder Man เดี๋ยวอีกสักพักทีมงานคงจะปล่อยดรายไอซ์ออกมา มันจะน่ากลัวยิ่งกว่านี้อีก”

ถึงว่าทำไมมันคุ้นๆ =_=

ผมเดินไปหาไนออลที่โซนอาหาร โต๊ะอาหารที่ปูด้วยผ้าขาดๆ แต่อาหารที่วางอยู่ข้างบนกลับเป็นน่องไก่อน้ำผึ้งสีแดงเดือด เค้กที่มีหน้าตาเป็นหัวหมู ขนมตังเมที่ทำออกมาเป็นรูปมีดเปื้อนเลือด ที่ทำออกมาเหมือนมากจนน่ากลัว

“ตอนนี้อาหารมาหมดยัง” ผมถาม

“ยังเลยเหลืออีกสองสามอย่างน่ะ”

“เหลืออะไร”

“ไม่บอก =3=”

=_=^^

ผมเอื้อมมือไปดึกแก้มไนออลไปมา แก้มป่องๆที่ทำมาพร้อมกับปากจู๋เมื่อกี้จะบิดให้แดงเลยคอยดูสิ ผมบิดไปมาอย่างสนุกมือ แก้มไนออลนุ่มนิ่มชะมัดเลย

“เง้อออออ เอียมอ่าแอ้งเอ้าอิ”            

โอ๊ยยยยยย น่ารักชะมัดเลย >_< พูดไม่เป็นภาษาแล้ว เด็กน้อยเอ๊ยยยย

ผมปล่อยมือออกจากแก้มของเขา ไนออลลูบแก้มสองข้างตัวเองเบา

“งอนแล่ว -3-”

“งั้นบิดอีกรอบนะ”

“=O=;;” ไนออลผผงะ ผมขำออกมาเบาๆ ก่อนจะเอามือไปลูบแก้มเขา

“ทำไมนะ” ผมพูดกับตัวเองเบาๆ

“ทำไมอะไร” เขาถาม

“ไม่ทำไมอะไรหรอก ก็แค่สงสัยเฉยๆ”

“สงสัยอะไร ทำไม”

“ก็ไม่รู้ทำไมแต่สงสัยเฉยๆ”

“นี่ ให้มาช่วยงาน ไม่ใช่มาจีบกัน =_=” ลูอิสเดินมาบอกเราสอง

“อะไรนะ” เราสองคนถามพร้อมกัน

“ไปทำงาน”ลูอิสบอกเรา เขาหันมามองผมด้วยสายตาพิฆาต -_-++ เขาพยักหน้าเป็นเชิงให้ผมเดินตามเขาไป น่ารักครับ เป็นคนฟังเพื่อน ผมเดินตามลูอิสไปหลังเวที ซึ่งแฮร์รี่ยืนรออยู่แล้ว สงสัยจะโดนรุมแน่ๆเลยผม

“นายทำบ้าอะไรของนาย” อันนี้แฮร์รี่

“ใจง่าย” อันนี้ลูอิส

“โลเล” อันนี้แฮร์รี่

“ผิดอีกแล้วสิเรา” ผมพูด

“ใช่ !!!!” ลูอิสและแฮร์รี่พูดพร้อมๆกัน แหม ช่างเป็นคู่รักที่พร้อมเพรียงกันเสียนี่กระไร

“ไนออลน่ารักขนาดนั้น ฉันไม่รู้จะทำยังไงเพื่อเป็นการขอบคุณเขานี่นา” ผมเถียงข้างๆคูๆ

“พูดได้เนอะ นายเป็นผู้ชายยังไงเนี่ย เด็ดขาดหน่อยดิว่ะ” ลูอิสพูด

“ฉันไม่ได้มีคนที่ชอบฉันแล้วชอบตอบ แบบนายกับแฮร์รี่นะ ไนออลคิดยังไงกับฉัน ลีอาคิดยังไงกับฉัน ฉันยังไม่รู้เลย” ผมพูด ลูอิสกับแฮร์รี่มองหน้ากันแล้วถอนหายใจ

“นายดูไม่ออกจริงๆเหรอ” แฮร์รี่ถามผมอย่างไม่อยากจะเชื่อ

“ดูอะไรออก” ผมถามเขาอย่างงงๆ แฮร์รี่หันไปมองลูอิสแล้วส่ายหน้าเบาๆ คู่รักคู่นี้มันยังไงกัน คุยกันผ่านโทรจิตหรือไง =_= ลูอิสเลิกคิ้วเชิงถามเพื่อความแน่ใจ แฮร์รี่ส่ายหน้ายืนยัน ลูอิสพยักหน้าหนึ่งครั้งอย่างเข้าใจ ลูอิสหันมามองหน้าผม

แล้วพูดกับผมว่า “ฉันไม่รู้จะทำยังไงกับนายแล้วเลียม นายเกินเยียวยาแล้วจริงๆว่ะ -_-“

“ถ้านายยังไม่รู้ใจตัวเอง ฉันจะไม่ปล่อยให้นายเข้าใกล้ไนออลอีกแล้วนะ” แฮร์รี่พูด

ผมนิ่ง ผมรู้ว่าแฮร์รี่ไม่ได้ขู่ เขาพูดจริงๆ ผมเลยเลือกที่จะตอบพวกเขาไปว่า

“ตอนนี้ฉันยังบอกไม่ได้ ไนออลเขาดีกับฉันมาก ฉันหวั่นไหว ฉันไม่รู้จะทำยังไง ขอให้ผ่านพ้นคืนนี้ไปก่อนแล้วฉันจะบอกว่าจะเอายังไง” ผมมองไปที่ลูอิสและแฮร์รี่ “…. ได้มั้ย” ผมขอพวกเขา ผมเองก็อยากจะรู้เหมือนกันว่าผมจะเอายังไงกันแน่ ลูอิสและแฮร์รี่มองหน้ากัน พวกเขาถอนหายใจเบาๆ

“อืม” แฮร์รี่ตอบผมสั้นๆ พร้อมๆกับพยักหน้า

ผมยิ้มตอบเขาพร้อมบอกขอบคุณเขา แฮร์รี่ทำหน้าเซ็งๆแต่เขากับลูอิสก็ยิ้มตอบผม

“ฉันรู้ว่ามันยากแต่ยิ่งนายคิดได้เร็วเท่าไรก็ยิ่งดีเท่านั้นนะ” ลูอิสบอกผม ผมพยักหน้ารับ ผมเดินออกมาก่อน สิ่งแรกที่เห็นคือลีอา เธอยืนคุยอยู่กับไนออลและเซน เธออยู่ในชุดหนังสีดำที่ทำให้เธอดูทะมัดทะแมง เธอรวบผมเอาไว้เผยให้เห็นคออันสวยงามของเธอ ชุดหนังเรียบๆไม่มีลวดลายอะไร ด้านหลังเธอสะพายอะไรบางอย่างที่มีลักอย่างคล้ายๆดาบอันใหญ่ ขาทั้งสองข้างของเธอหนีบปืนเอาไว้ เธอดูราวกับสายลับผู้หญิงอย่างไงอย่างงั้น ผมเดินตรงไปหาเธอ เธอหันมาและยิ้มให้ผม

“มาได้ไง ไหนเธอบอกว่าติดธุระ” ผมถามเธอ

“ช่างมันเถอะ เอาไว้เสร็จจากนี่ ฉันค่อยไปทำธุระก็ได้ ไม่เสียหายอะไรหรอก” เธอตอบขำๆ

“ขอบคุณนะ” ผมบอกเธอ

“อืม ^^”

                จากนั้นเราก็ยืนคุยอะไรกันอีกนิดหน่อย สักพักลูอิสก็บอกให้เราไปเตรียมตัว ผมพาลีอาไปอยู่ฝ่ายต้อนรับกับผม ผมพาเธอเดินผ่านป่าปลอมๆออกไปยังด้านหน้า หน้าที่ของเราคือมอบกระดาษเปล่าให้กับคนที่มาแล้วบอกให้พวกเขาเขียนอะไรก็ได้ และนำไปติดไว้ในป่า ของคนไหนเขียนออกมาได้ลึกลับที่สุดจะได้รับรางวัลไป ผมก็ไม่รู้เหมือนกันว่าจะให้ใครตัดสิน เพราะถ้าเป็นไนออลคงลำบาก เพราะไนออลคงบอกว่าทุกอันลึกลับหมด

                ผู้คนเริ่มทยอยมากันแล้ว ปีนี้ดูทุกคนจะแต่งตัวกันไม่หวือหวามาก แต่พวกประหลาดๆอย่างโจรสลัด,จระเข้หรือแม้กระทั่งเลดี้ กาก้าก็ยังมี แต่ผมยังไม่เห็นของใครเซ็กซี่เท่าของลีอาสักคน -..- ผู้ชายหลายคนมองลีอากันอย่างไม่วางตา บางคนเดินเข้าไปยังเหลียวหลังมาดูก็ยังมี แต่ที่แย่กว่านั้นคือบางคนแกล้งทำทีเป็นว่ายืนคุยโทรศัพท์อยู่ข้างหน้างาน ไม่ยอมเข้าไปโดยที่สายตาจ้องมาที่ลีอาตลอดเวลา บอกตามตรงผมไม่ชอบเลย ให้ตายสิ ! ผมยืนมองเธอแบบเป็นกังวล ไม่ชอบเลยสายตาแถะโลมแบบนี้ เมื่อก่อนผมไม่เคยเข้าใจพวกผู้ชายที่หวงแฟนเลยแต่ตอนนี้ผมเข้าใจแล้ว ผมปลดผ้าคลุมของผมแล้วเดินเอาไปห่มตัวเธอไว้ เธอมองผมอย่างงงๆ

“เป็นอะไร” เธอถาม

“ฉันไม่ชอบเลย”

“ไม่ชอบอะไร”

“ไม่ชอบที่เธอแต่งตัวแบบนี้เลย”

“ทำไม หึงเหรอ” เธอถามขำๆ ผมไม่ทันได้คิดอะไรผมเลยตอบไปตรงๆว่า

“ใช่ ฉันหึง”

ลีอาอึ้งเล็กน้อย แล้วเธอก็ขำออกมาเบาๆ

“ขอบคุณนะ” เธอพูดและกระชับผ้าคลุมที่ผมเอาให้เธอ ผมยิ้มให้แล้วกลับไปยืนประจำที่ผมต่อ

“เฮ้ เฮ้ ฉันเห็นนะโว้ยยยยย” สก็อตเดินมาและโอบไหล่ผมไว้ สก็อตแต่งตัวเป็นมนุษย์หมาป่า เขาไม่ได้ติดตัวด้วยขนสัตว์ แต่เสื้อผ้าเขาขาดๆ เขาแต่งหน้าให้เหมือนหมาป่า ด้วยการใส่ฟันปลอมและทำเคราปลอมให้เหมือนขนสัตว์ ดวงตาของเขาใส่คอนแทคเลนส์ที่ทำออกมาให้เหมือนของสัตว์ “แกนี่มันสุภาพบุรุษชะมัดเลย เลียม เพนย์ นายไม่กลัวผู้หญิงทั้งโรงเรียนเขาจะใจขาดเหรอวะ” ผมเบ้ปากแล้วตอบเขาไปว่า

“ไม่วะ ตอนนี้ฉันมีคนเดียว”

“โหยยยยย โคตรเท่ห์เลยวะ ว่าแต่คนเดียวที่ว่านี่คนไหนวะ ไนออลหรือลีอา” สก็อตพูดตามด้วยเสียงหัวเราะชุดใหญ่

“เฮ้ยยยย ไอ้เวรนิ” ผมตีหัวสก็อตไปหนึ่งที “ตอนนี้ฉันมีลีอาคนเดียวเว้ย&rdq