Moment In Time : Chapter 13 Lunar

posted on 04 Jul 2013 15:00 by hidaeooe in Fiction directory Fiction, Entertainment

-         13 –

Lunar

[Liam]

ผมตื่นขึ้นมาบนเตียงของผมเอง หลังจากเมื่อคืนเราพูดคุยกัน โยกกับเพลงเล็กๆน้อยๆ เราก็แยกย้ายกันกลับบ้าน ผมขับรถไปส่งลีอาที่บ้าน ตลอดทางเราไม่ได้พูดอะไรกัน จนผมมาส่งเธอถึงบ้าน เธอพูดขอบคุณแล้วก็เดินเข้าบ้านไป

ผมส่งข้อความไปบอกไนออลว่าให้เขาไปกับเซนเลย เขาตอบกลับมาว่าโอเค จากนั้นผมก็ส่งข้อความหาลีอา

ให้ฉันไปรับมั้ย

ผมส่งไปได้แป๊บเดียวเธอก็ตอบกลับมาว่า

จะดีเหรอ จะไม่สายหรือไง ถ้านายแวะมารับฉัน

ผมพิมพ์ตอบเธอไปว่า

ฉันขอ 10 นาทีแล้วฉันจะไปรอเธอที่หน้าบ้านเธอ

ลีอาตอบมาว่า ‘K’

 

10 นาทีต่อมา

                ผมนั่งรออยู่บนรถผม ที่หน้าบ้านของเธอ ไม่นานลีอาก็เดินออกมาจากบ้าน เธอยิ้มออกมา เธอเปิดประตูเข้ามานั่ง ผมสตาร์ทรถออกไปจากหน้าบ้านเธอทันทีที่เธอปิดประตูรถ

“ฉันไม่คิดว่านายจะมาได้ทันเวลาจริงๆ”

“นั่นเป็นคำพูดทักทายสำหรับฉันที่มารับเธอเหรอเนี่ย”

“ฉันไม่คิดว่านายจะมาได้ทันจริงๆนะเนี่ย”

“ขอโทษนะจ๊ะหนู แต่ผมเป็นคนรักษาสัญญาคนนะ”

“น่ารักจังนะ” เธอยิ้มออกมาหลังจากพูดจบ

บ้านที่ลีอาอยู่นั้นไม่ได้ไกลจากตัวโรงเรียนมากนัก เพราะงั้นขับมาไม่นานเราก็ถึงโรงเรียนกันแล้ว ทันทีที่ผมจอดรถแล้วลงมาพร้อมกับลีอา ทุกสายตาจับจ้องมาที่เราสองคน ลีอาเลิกคิ้มมองคนรอบข้างเราอย่างงงๆ แน่ล่ะ นอกจากทุกคนจะจับจ้องมาที่เราแล้ว พวกเขาทั้งหมดยังยืนอยู่กับที่ไม่ยอมขยับไปไหน โดนที่สายตายังมองเราสองคนอยู่

อะไรกันวะ =[]=

“ไม่มีโรงเรียนต้องไปเข้ากันหรือไง !!” ลีอาตวาดออกมา นั่นถึงทำให้ทุกคนสลายตาไปได้

ผมเดินตรงเข้าไปหาเธอ ที่ดูจะหงุดหงิดพอสมควร

“ดุจังเลยนะเรา” ผมพูดยิ้มๆ

“ก็มันน่าหงุดหงิดนี่หว่า ฉันก็คน นายก็คน ยืนจ้องได้ไงกัน” ลีอาพูดจบเธอก็เดินตรงไปที่ตึกเรียน ทิ้งผมให้ยืนอยู่อย่างงั้น เธอไปได้สักพัก เธอหยุดและก็หันมาหาผม จากนั้นก็พูดว่า

“ตกลงจะเข้าโรงเรียนมั้ยวันนี้”

“ครับ ครับ” ผมตอบ จากนั้นก็เหวี่ยงเป้ขึ้นบ่าแล้วก็วิ่งตามเธอไป

 

                เราเดินมาถึงโถงทางเดิน เพื่อนๆทั้งสี่คนก็ยืนรอเราอยู่แล้ว ทันทีที่ทั้งสี่คนเห็นเราพวกนั้นก็ยิ้มออกมา จะมีก็แต่แฮร์รี่กับลูอิสเนี่ยแหละที่ยิ้มมีเลศนัยกว่าคนอื่น ลีอาเดินเข้าไปทักทายไนออลและเซน ว่วนแฮร์รนี่กับลูอิสนั้นเดินตรงมาหาผมแทบจะในทันที

“ยังไม่ถึงเดทอนเลยนะที่นายบอกชอบไนออลไป” ประโยคนี้มาจากแฮร์รี่

“นายเพิ่งรู้จักเธอแค่ไม่กี่วัน แต่นายไปรับเธอมาโรงเรียนแล้วเหรอ ไอ้คนใจง่าย” ประโยคนี่มาจากลูอิส

“เฮ้ ฉันก็ผู้ชายคนนึงนะ ฉันชอบใครง่ายๆก็ไม่น่าจะเป็นเรื่องแปลกไม่ใช่เหรอ” ผมพูด

“ใจง่าย” อันนี้แฮร์รี่

“กะล่อน” อันนี้ลูอิส

ด่าจังเลยพวกนี้ - -

“ไว้ค่อยคุยต่อ ตอนนี้แยกย้ายไปเข้าเรียนได้แล้ว” แฮร์รี่บอกหลังจากนั้นเราก็แยกย้ายกันไปตามห้องเรียน

                ผมพยายามทำทุกอย่างตามปกติ เหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น แต่เวลาที่ผมกับลีอาเหมือนจะมีโมเมนต์เล็กๆน้อยๆ ลูอิสจะจ้องผมไม่วางตา พอจะนึกออกมั้ย ประเภทที่ไม่ได้มองตรงๆ แต่เหลือบมองนานๆอะไรแบบนั้นน่ะ ผมโดนบ่อยมากเลย อันที่จริงก็เกือบจะตลอดเช้าเพราะผมคอยดูแลลีอาเยอะเป็นพิเศษ ผมว่าลีอาเองก็คงผิดสังเกต เพราะบางทีเธอก็มองหน้าผมอย่างงงๆ เป็นผมผมก็คงงงๆที่อยู่ดีๆ คนที่เพิ่งรู้จักไม่กี่วันมาทำดีด้วยแบบนี้ 

                ผ่านพ้นคาบเช้าไป เข้าสู่ช่วงบ่ายผมพยายามลดความใส่ใจของผมลงมาอีก แต่ก็เหมือนเดิมแหละครับ มันยังเยอะผิดปกติอยู่ดี ผมเริ่มถามเธอเรื่องครอบครัวอะไรแบบนี้ เธอเองก็ตอบอย่างไม่ปิดบังอะไร ครอบครัวเธอเองก็รักกันดีเท่าที่เธอเล่าให้ฟังนะครับ เสียแค่ต้องย้ายไปนู่นนี้บ่อยเฉยๆ แต่เธอก็ยังมีญาติสนิทอยู่ทั่วเกาะอังกฤษเลยล่ะครับ

                ตอนเย็นผมขับรถไปส่งลีอาที่บ้าน เราไม่ได้คุยอะไรกันมากระหว่างทางกลับ ก็จะให้พูดอะไรอีกล่ะครับ ผมเล่นสัมภาษณ์เธอหมดแทบจะทุกอย่าง พอมาถึงที่บ้านเธอเธอพูดแค่ขอบคุณ แต่ก่อนที่เธอจะเดินถึงประตูหน้าบ้านผมก็ตะโกนเรียกเธอ

“เฮ้ พรุ่งนี้ให้ฉันมารับมั้ย”

เธอเหมือนนึกอะไรสักอย่างจากนั้นเธอก็พยักหน้าและยิ้มออกมา

“งั้นฉันมารับเวลาเดิมนะ”

ลีอาพยักหน้ารับ เธอยิ้มให้ผมอีกครั้งหนึ่งจากนั้นเธอก็ไขกุญแจเข้าบ้านไป

ทันทีที่ผมสตาร์ทรถก็มีเสียงดังมาจากโทรศัพท์ผม บอกว่ามีข้อความเข้า ลีอาส่งข้อความมาให้แฮะ ผมสไลด์หน้าจอเพื่ออ่านข้อความที่ส่งมา

ขับรถกลับดีๆล่ะ พรุ่งนี้เช้าเจอกัน แล้วก็ขับรถไปแล้วได้ ถ้านายยังอยู่นานกว่านี้พ่อแม่ฉันจะแจ้งตำรวจจับ

ผมยิ้มให้กับข้อความที่เธอส่งมา ผมขับรถกลับมาที่คอนโดของผม ทันทีที่ผมกลับมาถึงผมก็พิมพ์ตอบกลับไปว่า

ขอบคุณที่เตือน พรุ่งนี้เจอกัน

ผมรู้สึกอารมณ์ดีพิลึก เหมือนผมมีความสุขมากอย่างไม่น่าเชื่อ ผมเดินผิวปากออกมาจากลิฟต์อย่างอารมณ์ดี ผมไขกุญแจห้องเข้าไป เปิดไฟ แล้วก็หันไปสิ่งที่เห็นอยู่ตรงกลางห้องและนั่นก็ทำให้ผม…

“ว้ากกกกกกกกกกก !!!!!!!”

แหกปาก !!!!

แฮร์รี่กับลูอิสมาโผล่กลางห้องของผมด้วยใบหน้านิ่งสนิท โดยที่ลูนั่งอยู่บนเก้าอี้ เอามือสองข้างประสานกันและวางไว้บนโต๊ะ ส่วนแฮร์รี่ก็ยืนเท้าสะเอวอยู่ด้านหลัง

“พวกนายสองคนมาทำอะไรกันที่นี้ !” ผมถามเสียงดัง ทั้งตกใจ ทั้งกลัว TTOTT

สิ้นเสียงผม ทั้งคู่(ขอย้ำว่าทั้งคู่)ก็พูดออกมาว่า “พวกฉันแค่คิดว่าเรามีอะไรที่ต้อง…”ทั้งคู่หยุดและยิ้มออกมาบางๆ “ทำความเข้าใจกับนายสักหน่อย” น้ำเสียงที่สองคนนี้ใช้ คล้ายๆกับเสียงของด็อกเตอร์ฮันนิบาล เลคเตอร์ที่พูดในหนัง The Silence Of The Lamp เลย (หนังสนุกดีนะลองไปหาดูกัน เอ๊ะ เข้าเรื่องๆ) ขนหลังคอผมลุกชูชันแล้วตอนนี้

“แล้วทำไมนายสองคนต้องเปิดตัวแบบนี้ด้วย แล้วนายสองคนเข้ามาในห้องฉันได้ไง”

ผมรู้ว่ามันไม่เกี่ยวกันหรอก แต่ผมรู้สึกเหมือนผู้หญิงที่บังเอิญเมาแล้วจบลงด้วยการเธอไปนอนกับผู้ชายที่เธอเกลียดขี้หน้า ทันทีที่เธอตื่นมาเธอก็เอาผ้าห่มมาคลุมตัวแล้วก็ชี้หน้าด่าผู้ชายคนนั้น ก็อย่างที่บอก ผมรู้ว่ามันไม่เกี่ยวกัน

ผมพล่ามอะไรของผมเนี่ย !!! เวลาสติแตกแล้วเป็นแบบนี้ทุกทีเลย !!!

กรี๊ดดดดดด !!! (กรี๊ด ?)

“เราแค่อยากเปิดตัวแบบนี้เฉยๆฉันคิดว่ามันคงจะเท่ห์ดี” >>> อันนี้มาจากแฮร์รี่

“ฉันมีกุญแจห้องนายไง ลืมแล้วเหรอ” >>> อันนี้จากลูอิส

“มีได้ไง” ผมถาม

“นายให้ฉันไว้ เจ้าทึ่ม” ลูอิสตอบ

“จริงเหรอ” เพราะผมจำไม่เห็นได้เลย

“ก็อกๆ ฮัลโหล ฉันกลัวว่าฉันจะลืมกุญแจ งั้นฉันฝากไว้กับนายพวงนึงนะ พอจะจำได้ยัง” ลูอิสมองผม อันที่จริงน่าจะจ้องมากกว่า

“พวกนายต้องการอะไร” ผมถามอย่างหวาดๆ แน่ล่ะ ! ผมรู้สึกเหมือนจะโดนฆ่าทิ้งเลย ถ้าผมเดินผิดจังหวะ

ลูอิสกับแฮร์รี่มองหน้ากัน ลูอิสหันมาจ้องหน้าผม แล้วแฮร์รี่ก็พูดออกมาโดยที่สายตาเขายังจับจ้องอยู่ที่ดวงตาผมอยู่